Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Königreich Preußen Królestwo Prus |
|||||
|
|||||
|
|||||
| Hymn: Preußenlied | |||||
 |
|||||
| Stolica | Berlin | ||||
| Ustrój polityczny | monarchia | ||||
| Ostatnia głowa państwa | król Wilhelm II Hohenzollern | ||||
| Ostatni szef rządu | premier Maximilian von Baden | ||||
| Powierzchnia • całkowita |
348 779,87 km² |
||||
| Liczba ludności (1910) • całkowita • gęstość zaludnienia |
34 472 509 98,8 osób/km² |
||||
| Jednostka monetarna | Reichsthaler (do 1750) Prussian thaler (1750-1857) Vereinsthaler (1857-1871) Goldmark (1871-1914) Papiermark (od 1914) |
||||
| Data powstania | 18 stycznia 1701 | ||||
| Data likwidacji | 9 listopada 1918 | ||||
  Historia Brandenburgii i Prus |
|||
| Marchia Północna 966-1157 |
Prusowie do 1238 |
||
| Marchia Brandenburska 1157–1618 (1806) |
Prusy Zakonne 1224–1525 |
||
| Prusy Książęce 1525–1618 |
Prusy Królewskie 1466–1772 |
||
| Brandenburgia-Prusy 1618–1701 |
|||
| Królestwo Prus 1701–1772 |
|||
| Królestwo Prus 1772–1870 |
|||
| Królestwo Prus w II Rzeszy 1870-1918 |
|||
| kraj związkowy Prusy 1918–1947 |
Okręg Kłajpedy 1923-1938 |
Wolne Miasto Gdańsk 1918–1939 |
|
| Brandenburgia 1947–1952 |
Obwód kaliningradzki od 1947 |
Litewska SRR 1945-1991 |
Rzeczpospolita Polska 1947-1952 |
| Niemiecka Republika Demokratyczna 1952-1989 |
Polska Rzeczpospolita Ludowa 1952-1989 |
||
| Brandenburgia od 1990 |
Litwa od 1990 |
Rzeczpospolita Polska od 1990 |
|
Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po roku 1701 wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 roku wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego.
Królestwo powstało w momencie koronacji elektora brandenburskiego Fryderyka III w 1701 roku z dotychczasowego państwa Brandenburgia-Prusy. Koronacja miała miejsce w Królewcu, który był tradycyjną stolicą dotychczasowego Księstwa Pruskiego, ale centrum państwa Hohenzollernów jako całości pozostał Berlin. Jedną z pierwszych osób, które złożyły Fryderykowi gratulacje, był ówczesny król polski i książę saski August II Mocny. Wtedy jednak owego tytułu nie uznał Sejm Rzeczpospolitej, co z punktu prawnego było równoznaczne z nieuznawaniem go przez państwo polskie, wobec czego August II mógł je składać wyłącznie jako elektor Saksonii. Tytuł ów uznała jednak większość innych liczących się na arenie politycznej państw Europy: Austria, Szwecja, Rosja, Wielka Brytania, Holandia, Dania. W 1713 roku, po wojnie o sukcesję hiszpańską, godność królewską władców Prus i Brandenburgii uznały również Francja i Hiszpania (w wojnie tej Francja i Prusy walczył po przeciwnych stronach). Osłabiona Rzeczpospolita uznała ten tytuł dopiero na sejmie konwokacyjnym w 1764, wskutek rosyjskich nacisków i pruskiego przekupstwa, zaś Stolica Apostolska w roku 1787. Cesarz rzymsko-niemiecki, Leopold I Habsburg, formalny zwierzchnik elektora Fryderyka na terenie Rzeszy Niemieckiej, wyraził zgodę na koronację w zamian za poparcie Brandenburgii-Prus dla sprawy sukcesji Habsburgów austriackich w Hiszpanii. Protesty ze strony zakonu krzyżackiego zostały zbite przez pruskiego prawnika, P. Ludeviga, który wywiódł absolutny brak jakichkolwiek praw zakonu do tych ziem m.in. poprzez traktaty welawsko-bydgoskie, uzasadniając pełną suwerenność domu Hohenzollernów na tym terytorium.
Książę-elektor Fryderyk III ogłosił się 18 stycznia 1701 w Królewcu królem w Prusach (niem. König in Preussen, w domyśle Książęcych, w których suwerenami byli od 1657 roku), gdyż tytuł króla Prus był należny od 1466 roku władcom Polski oraz przyjął imię Fryderyk I. Wiązało się to także z chęcią uniknięcia konfliktu z Rzeczpospolitą, bowiem nazwa "Prusy" obejmowała również Pomorze Gdańskie. Władca pruski nie mógł koronować się w Brandenburgii, należącej formalnie do Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, a co za tym idzie będącej częścią Królestwa Niemieckiego i podlegającej zwierzchnictwu cesarskiemu.
Fryderyk II Wielki w 1772, czyli po I rozbiorze Polski, w wyniku którego uzyskał Prusy Królewskie, przyjął już tytuł króla Prus (niem. König von Preussen), choć używał go już wcześniej, podobnie jak tytułu Rex Borussorum czyli Król Prusaków.
Po wojnach śląskich Prusy powiększyły się o zdobyty na Habsburgach Śląsk, a wyniku rozbiorów Rzeczpospolitej zagarnęły najpierw Prusy Królewskie, a potem także Wielkopolskę, Kujawy i północne Mazowsze wraz z Warszawą.
W XVIII i XIX wieku Prusy stawały się najsilniejszym państwem Rzeszy, rywalizując otwarcie z Habsburgami, zgodnie z doktryną polityczną ukutą przez Fryderyka Wielkiego. Uczestnicząc w wojnie o sukcesję austriacką Fryderyk odebrał Austrii bogaty Śląsk. Dzięki poparciu cesarza rosyjskiego Piotra III udaremnił plan rozbioru Prus podczas wojny siedmioletniej, a następnie aktywnie sprzeciwiał się próbom wzmocnienia władzy centralnej (cesarskiej) i pozycji Austrii w Rzeszy. Rozbiory Polski w II połowie XVIII wieku przyniosły Prusom znaczne nabytki terytorialne i wzrost siły politycznej i militarnej. Po krótkotrwałym kryzysie w czasie wojen napoleońskich Prusy odzyskały siłę i zajęły pozycję mocarstwową w Europie. Na kongresie wiedeńskim otrzymały bogate i uprzemysłowione regiony Nadrenii i Westfalii oraz część ziem Królestwa Saksonii (była to rekompensata za utratę części ziem polskich na rzecz Rosji). Po pokonaniu Austrii w (1866) i zwycięstwie nad Francją w 1871 roku, kierowane przez Ottona von Bismarcka, Prusy doprowadziły do zjednoczenia Niemiec (bez udziału Austrii) i powstania Cesarstwa Niemieckiego. Proklamowano je w sali lustrzanej pałacu w Wersalu 18 stycznia 1871 roku. Jednocześnie do Prus anektowano sprzyjające Austrii Królestwo Hanoweru, Księstwo Szlezwiku, Księstwo Holsztynu, Księstwo Nassau, Elektorat Hesji i Wolne Miasto Frankfurt, a zaniechano aneksji Królestwa Saksonii (część Cesarstwa) i Czech (pozostało w Austrii). Od chwili zjednoczenia Cesarstwo Niemieckie było państwem związkowym, a król pruski pełnił każdorazowo funkcję cesarza niemieckiego.
Klęska militarna Cesarstwa w I wojnie światowej na jesieni 1918 doprowadziła do upadku monarchii – w obliczu rewolucji Wilhelm II uciekł do Holandii i ogłoszono jego abdykację, a zebrane 6 lutego 1919 ogólnoniemieckie Zgromadzenie Narodowe ogłosiło powstanie republiki Weimarskiej. Prusy stały się krajem związkowym o ustroju republikańskim i demokratycznym, "Freistaat Preußen".
.png)
