Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Usain Bolt (ur. 21 sierpnia 1986 w Trelawny) – jamajski lekkoatleta, sprinter, trzykrotny mistrz olimpijski z Pekinu, trzykrotny mistrz i dwukrotny wicemistrz świata. Obecnie najszybszy sprinter na świecie. Mierzy 195 cm wzrostu, waży około 94 kg[1].
16 sierpnia 2008 podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie ustanowił nowy rekord świata w biegu na 100 m (9,69 s), poprawiając swój dotychczasowy najlepszy rezultat (9,72 s). W biegu tym, rozegranym w bezwietrznych warunkach, niezagrożony ze strony przeciwników (drugiego na mecie Richarda Thompsona pokonał o 0,20 s), zwolnił na ostatnich kilkunastu metrach i podniósł w geście zwycięstwa ręce.
Cztery dni później zdobył drugie olimpijskie złoto. W finałowym biegu na 200 m pobił rekord Michaela Johnsona o 0,02 s, osiągając czas 19,30 s z przeciwnym wiatrem - 0,9 m/s oraz czasem reakcji startowej 0,182 s, pokonując tym samym Shawna Crawforda o 0,66 s i Waltera Dixa o 0,68 s. Churandy Martina oraz Wallace Spearmon zostali w tym biegu zdyskwalifikowani.
Trzeci złoty medal olimpijski zdobył w sztafecie 4 x 100 m. Drużyna Jamajki w składzie Michael Frater, Nesta Carter, Usain Bolt, Asafa Powell ustanowiła nowy rekord świata - 37,10 s.
Podczas mityngu Golden League w Brukseli 5 września 2008 uzyskał w deszczowych warunkach najlepszy w historii biegu na 100 m mężczyzn wynik pod wiatr: 9,77 s. przy -1,3m/s. Tym samym w 2008 roku przebiegł dystans 100 m poniżej 10 sekund aż 10-krotnie, a 200 m poniżej 20 sekund 6-krotnie.
16 sierpnia 2009 na Mistrzostwach Świata w Berlinie, w czasie reakcji startowej 0,146, poprawił rekord świata w biegu na 100 m na 9,58 s. W tym biegu na najszybszym odcinku 60-80 m pobiegł z prędkością 44,72 km/h.
20 sierpnia 2009 został mistrzem świata w biegu na 200m. Bolt przebiegł ten dystans w czasie 19,19 s, bijąc własny rekord świata o 0,11 s. Pierwsze 100 m dystansu pokonał w czasie 9,92 s (0-50 m w 5,6 s; 50-100 m w 4,32 s), czyli o 0,20 s szybciej od najszybszego biegu Michaela Johnsona, natomiast drugie 100 m pokonał w czasie 9,27 s (100-150 m w 4,52 s; 150-200 m w 4,75 s) czyli o 0,07 s wolniej. Reakcja startowa w tym biegu wyniosła 0,133 s.
W 2010 roku Bolt odmówił udziału w zawodach w Londynie ze względu na niekorzystne regulacje podatkowe, które pozbawiłyby go większości honorarium[2].
| Rok |
Zawody |
Miasto |
Miejsce |
Konkurencja |
Czas |
| 2002 |
Mistrzostwa Świata Juniorów |
Kingston |
 |
Bieg na 200 m |
20,61 |
| 2002 |
Mistrzostwa Świata Juniorów |
Kingston |
 |
Sztafeta 4 x 100 m |
39,15 |
| 2002 |
Mistrzostwa Świata Juniorów |
Kingston |
 |
Sztafeta 4 x 400 m |
3:04,06 |
| 2003 |
Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych |
Sherbrooke |
 |
Bieg na 200 m |
20,40 |
| 2006 |
Światowy Finał IAAF |
Stuttgart |
 |
Bieg na 200 m |
20,10 |
| 2006 |
Puchar Świata |
Ateny |
 |
Bieg na 200 m |
19,96 |
| 2007 |
Mistrzostwa Świata |
Osaka |
 |
Bieg na 200 m |
19,91 |
| 2007 |
Mistrzostwa Świata |
Osaka |
 |
Sztafeta 4 x 100 m |
37,89 |
| 2008 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie |
Pekin |
 |
Bieg na 100 m |
9,69  |
| 2008 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie |
Pekin |
 |
Bieg na 200 m |
19,30  |
| 2008 |
Letnie Igrzyska Olimpijskie |
Pekin |
 |
Sztafeta 4 x 100 m |
37,10  |
| 2009 |
Mistrzostwa Świata |
Berlin |
 |
Bieg na 100 m |
9,58  |
| 2009 |
Mistrzostwa Świata |
Berlin |
 |
Bieg na 200 m |
19,19  |
| 2009 |
Mistrzostwa Świata |
Berlin |
 |
Sztafeta 4 x 100 m |
37,31  |
| 2009 |
Światowy Finał IAAF |
Saloniki |
 |
Bieg na 200 m |
19,68 |
[edytuj] Rekordy życiowe
[edytuj] Najlepsze wyniki w sezonie
| Rok |
Wiek |
Wynik |
Miejsce |
Data |
Wynik na świecie |
| 2001 |
15 lat |
21,73 |
Debreczyn |
14 lipca |
|
| 2002 |
16 lat |
20,58 |
Kingston |
18 lipca |
59.
|
| 2003 |
17 lat |
20,13 |
Bridgetown |
20 lipca |
9.
|
| 2004 |
18 lat |
19,93 |
Hamilton |
11 kwietnia |
2.
|
| 2005 |
19 lat |
19,99 |
Londyn |
22 lipca |
3.
|
| 2006 |
20 lat |
19,88 |
Lozanna |
11 lipca |
4.
|
| 2007 |
21 lat |
19,75 |
Kingston |
24 czerwca |
3.
|
| 2008 |
22 lata |
19,30 |
Pekin |
20 sierpnia |
1.
|
| 2009 |
23 lata |
19,19 |
Berlin |
20 sierpnia |
1.
|
| 2010 |
24 lata |
19,56 |
Kingston |
1 maja |
1.[3]
|
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
Mistrzowie olimpijscy w sztafecie 4 x 100 m |
|
1912: David Jacobs, Henry Macintosh, Victor d'Arcy, William Applegarth • 1920: Charlie Paddock, Jackson Scholz, Loren Murchison, Morris Kirksey • 1924: Loren Murchison, Louis Clarke, Frank Hussey, Alfred LeConey • 1928: Frank Wykoff, James Quinn, Charles Borah, Henry Russell • 1932: Robert Kiesel, Emmett Toppino, Hector Dyer, Frank Wykoff • 1936: Jesse Owens, Ralph Metcalfe, Foy Draper, Frank Wykoff • 1948: Barney Ewell, Lorenzo Wright, Harrison Dillard, Mel Patton • 1952: Dean Smith, Harrison Dillard, Lindy Remigino, Andy Stanfield • 1956: Ira Murchison, Leamon King, Thane Baker, Bobby Joe Morrow • 1960: Bernd Cullmann, Armin Hary, Walter Mahlendorf, Martin Lauer • 1964: Paul Drayton, Gerald Ashworth, Richard Stebbins, Bob Hayes • 1968: Charles Greene, Melvin Pender, Ronnie Ray Smith, Jim Hines • 1972: Larry Black, Robert Taylor, Gerald Tinker, Edward Hart • 1976: Harvey Glance, John Wesley Jones, Millard Hampton, Steven Riddick • 1980: Władimir Murawjow, Nikołaj Sidorow, Aleksandr Aksinin, Andriej Prokofjew • 1984: Sam Graddy, Ron Brown, Calvin Smith, Carl Lewis • 1988: Wiktor Bryzhin, Władimir Kryłow, Władimir Murawjow, Witalij Sawin • 1992: Michael Marsh, Leroy Burrell, Dennis Mitchell, Carl Lewis • 1996: Robert Esmie, Glenroy Gilbert, Bruny Surin, Donovan Bailey • 2000: Jon Drummond, Bernard Williams, Brian Lewis, Maurice Greene • 2004: Jason Gardener, Darren Campbell, Marlon Devonish, Mark Lewis-Francis • 2008: Nesta Carter, Michael Frater, Usain Bolt, Asafa Powell
|
|